Hoe het nu met me gaat.

08a4_levenenvergevenSorry voor de vaste lezers van mijn blog. Het gaat redelijk goed met mij. Op enkele kleine momentjes na. Binnenkort heb ik weer een afspraak staan in het ziekenhuis. Misschien dat ze dan iets weten te vertellen over het DNA onderzoek, in vergelijking met dat van een lotgenoot? 

Sorry,
Om te beginnen wil ik sorry zeggen tegen de vaste lezers van mijn blog, die dus van mij ook gewend zijn om 3 keer per week een update te krijgen over de situatie hoe het nu eigenlijk met me gaat. Ik kan me de laatste weken moeilijk tot het bloggen toe zetten. Gewoon puur omdat ik geen nieuws heb. En ik daarom ook moeilijk weet waar ik moet beginnen met een blog te schrijven.
In het bloggen vond en vind ik altijd nog rust, en een makkelijke uitlaat klep om even mijn hart te luchten. Om even te vertellen hoe het gaat. En hoe ik me simpelweg voel. En het is gewoon een makkelijke plek om even te klagen! Ook wanneer ik ziekenhuis update’s plaats voelt het goed om ze op deze manier toch even kwijt te kunnen.

Maar omdat ik nu steeds makkelijker en beter om kan gaan met wat ik heb, heeft mijn blog, zijn positie moeten delen met een nieuwe hobby, en wel fotograferen. Hier vind ik op het moment ook onwijs veel rust in. Vooral omdat ik dan toch iets doe wat ik onwijs leuk vind, en ook omdat ik dan gewoon even niet hoef te denken aan alle ellende die ik al mee gemaakt heb, en waarvan ik weet dat ik het uiteindelijk toch weer mee maken ga, al is het maar kort, of lang. En soms door alles vergeet ik dus ook gewoon even om hier een post te typen, over hoe het met me gaat. Want eerlijk is eerlijk. Elke week een post lezen dat het wel goed met me gaat en er weinig veranderd is, is ook weer zo iets.

Via mijn FACEBOOK pagina zal ik zeker blijven update wanneer ik een update hier plaats. Maar mijn excuses als het de ene keer vaker en langer is, dan de andere keer.

Hoe gaat het nu?
Hoe het nu met me gaat is eigenlijk onwijs goed. We beginnen een manier van leven te vinden hoe het voor mij makkelijk is, en hoe ik het beste mijn dagen door kom, zonder al te veel last te hebben van Melkersson. Wonder boven wonder, ben ik de zomer ook redelijk goed doorgekomen. Terwijl dat eigenlijk de periode voor mij is dat het slecht zou gaan, ging het dit keer op een aantal kleine dingetjes na enorm goed! En nu zitten we alweer in de herfst.

Dat het nu goed met me gaat wil natuurlijk niet zeggen dat ik alles weer doe en kan. Want dat is het alles behalve. Het gaat goed met me. Maar ik heb wel gewoon mijn dagen wanneer ik iets doe dat ik heel moe ben in de avond. Mijn bed uit komen heb ik nog steeds dagen dat het gewoon niet gaat. Ook wanneer ik een dag iets leuks doe, moet ik daar minstens 3 dagen van bij komen.. Vaak heb ik er nog wel lager last van, zo rond één week.

De dingen die ik doe, doe ik nog steeds heel veel afwegend, vind ik het waard om hiervoor een week plat te gaan liggen? Heb ik het er voor over? Soms heb ik het er voor over, omdat ik van al dat thuis zitten, ook wel eens behoefte krijg aan iets anders. Maar dat kost me wel weer een week om bij te komen. ..

Afspraak in het ziekenhuis
Ik dacht dat ik volgende week weer een keer langs bij de neuroloog mag. Gewoon een rondje om te checken! Maar daar vertel ik alles over in mijn volgende blog!